Eerder dit jaar bracht de Amerikaanse band Story of the Year zijn nieuwste album uit: The Black Swan. De band maakt een soort mix tussen rock en punkcore, en lijkt daardoor op veel andere bands. Kwa zang zullen veel mensen denken dat ze naar Simple Plan zitten te luisteren, met name door de bijna permanente tweede stem die in elk nummer opduikt.

De muziek zelf is echter wat afwisselender. The Black Swan is tevens wat harder dan de voorgaande uitgaven van de band, waardoor het algehele geluid wat meer punkcore is. In bijna elk nummer komt een solo voor en dat maakt de verschillende nummers, die sowieso altijd al begeleid worden door stevige gitaarriffs, nog interessanter.

Al met al is The Black Swan echt zo’n cd waar eigenlijk geen slechte nummers op staan. De eerste single is inmiddels uit en heet ‘Wake Up’.

De meeste studenten zitten nog achter de dames aan in Blanes danwel Rimini, maar de studieverenigingen zijn alweer druk bezig met de voorbereiding van het nieuwe jaar. Zo ook ikzelf, sinds kort bestuurslid van Faculteitsvereniging EOS op de VU. Omdat het allemaal best interessant is wat daar allemaal gebeurt en wat erbij komt kijken bedacht ik dat het misschien wel interessant zou zijn voor de buitenstaanders wat er nou allemaal bij komt kijken.

En het studentenleven is meer dan alleen hangen op een universiteit. Dat het veel anders is waarvan een groot deel bier dat is in de media ook wel bekend, maar zelfs daar houdt men zich niet de hele dag mee bezig. Wat dan wel? Volg het hier, in de nieuwe categorie Studentenleven.

Grappig genoeg was één van de laatste berichten hier dat ik op Uilenstede ging wonen. Ik ben een tijdje weggeweest, wat wel weergeeft hoe ontzettend druk en uitputtend het leven in Amsterdam is. Het draait echter voornamelijk om uitgaan en alcohol, noem het stoer, noem het kinderachtig, het is zo.

Nu heb ik echter een andere kamer gevonden, in het centrum van Amsterdam, Nederland, en Europa. Ik heb op dit moment het beste uitzicht van de hele regio maar soms moet je eens gek doen. En dus vertrek ik naar stadsdeel centrum!

Talloze keren heb ik al lopen verkondigen dat Noord-Holland Noord, en dan speciaal Wieringerwerf, één grote getto is. Zo werd dat ook vandaag weer even haarfijn onderstreept. Zo stond er vanmiddag tussen de voetbalberichten plotseling het bericht over een verkeersruzietje in Wieringerwerf.

Normaal wordt dit opgelost met de inmiddels volledig ingeburgerde middelvinger, maar nee, in de polder is dat te gewoontjes. De ruzie ging tussen een automobilist uit tuig-spookstad Slootdorp en een fietser uit Den Helder. Toen ze er niet uitkwamen pakte eerstgenoemde de fietser bij zijn arm en reed met een rotgang weg. De fietser probeerde aan het stuur te zitten en werd prompt overreden.

Was dat dan alles? Nee, want wat is een ghetto zonder brandend schroot?! Bus 135, waar op zondag toch geen hond in zit, kon daarom net zo goed afgefikt worden, ergens op de route naar Wieringerwerf. Met dit ontluisterende beeldmateriaal als resultaat.

En hoe was het dan in Valencia? Nou eigelijk in precipe… best wel wauw! Wat een stad: gebouwen, bier, kroegen, clubs, strand, zee, bier, fontijnen, pleinen, treinen, eigenlijk vielen alleen de Spaanse vrouwen ietwat tegen. Maar er was genoeg anders te doen.

Na de vliegreis met het altijd voordelige Transavia en een flinke rit met de metro naar het hart van het centrum waar het hostel stond kwam de eerste schok toen we de kamers binnengingen. De indeling ging uit van 6 man per kamer, maar de kasten die zichtbaar werden als de deur openging (wat meestal niet kon wegens ruimtegebrek) zouden zelfs een chihuahuha binnen enkele uren bij de hondenshrink doen belanden wegens spontante claustrofobie. Maargoed, slapen stond toch niet op de agenda, en aangezien er geen ruimte was om de koffers te openen gingen we maar naar het lokale plein om daar eens flink aan het bier te gaan.

Volgende verschrikking was dat Spanjaarden pas om half 10 eten, iets wat mij voor een ogenblik alle sympathie voor dit immer zonnige land deed verliezen. De eerste avond stond er echter aan all-you-can-eat restaurant op het programma, dus dat maakte veel goed. Zo tegen middernacht vond de eerste kroegentocht plaats, maar ik denk niet dat veel mensen dit nog goed kunnen navertellen en dus waag ik me er ook niet aan. Feit was echter wel dat ze overal heineken schenken en er maar liefst 5 euro voor durven te vragen ook.

De ochtend daarop ondervonden we eerst het té goedkope ontbijt, bestaande uit slappe cornflakes met zure melk en dat soort ongein. Dat werd dus geskipt de rest van de week. In de stad kregen we een rondleiding van een Nederlands meisje die studeerde in Valencia, en dus alle hotspots ongeveer wist. De rest van de dag werd op het terras doorgebracht. Weer een dag voorbij, waarna we vrijdag de ultra moderne musea van Valencia, staande in de doorgelegde rivier Turia met een bezoek vereerden. Opvallend gezicht, moderne gebouwen tussen die oude meuk. De rest van de musea die we bezochten - voor de subsidie heette het dan ook een studieweek – waren echter een stuk minder. De dagen erop zijn we nog met de trein naar een voorstad geweest, en nog wat andere dingen die ik jullie zal besparen. Interessanter was de voetbalwedstrijd van Valencia CF, getraind door ons aller Ronald Koeman. De beste man werd nonstop getrakteerd op spreekkoren en hoeft in ieder geval geen witte zakdoekjes aan te schaffen, mocht hij verkouden worden in de Spaanse zon. De wedstrijd ging hopeloos verloren met 1-2, mede door de ietwat té enthousiaste aanmoedigingswerk van Ferry Kloos voor tegenstander Santander.

Diverse dingen werden er verder nog ondernomen, maar een nieuw hoogtepunt was de bekerfinale van het voetbal op de woensdag daarop: daar stond Valencia toevallig ook in, en onder ons toeziend oog vanuit een lokale kroeg slaagden ze erin te winnen. Daarop brak totale gekte los. Elke Spanjaard met een rijdend voertuig begaf zich met vlaggen de stad in om op het centrale plein vuurwerkbommen af te steken en te roepen dat Ronald Koeman alsnog moest oprotten. Geniaal. Wij stonden er middenin en veel mensen hadden dan ook een flinke kater de volgende ochtend in het vliegtuig terug. Volgend jaar weer!

Film komt eraan, foto’s worden nog uitgezocht maar zijn voorlopig hierrrrr te zien.

Mensen, geen updates t/m 17 april, dan bevind ik mij op de stranden van Valencia, Costa Blanca, Spanje. Dat u het allen weete!

Eén van de voordelen van een universiteit is dat de leraren meestal zelf onderzoek doen. Dat levert vaak weer interessante connecties op. Voor een vak politiewetenschap had een leraar daarom de lokale ‘pliesie’ van Amsterdam zo gek weten te krijgen ons Vu-studenten een training/instructie te geven over geweld, vanzelfsprekend het grootste voordeel aan politiefuncties.

Geheel volgens de standaard begon het allemaal om 8 uur ’s ochtends sharp. Na een beetje uitleg kregen we het trainingsterrein -Overamstel- te zien, met stormbaan en dat soort ongein. Even later gelijk een hoogtepunt: de schietbaan. Colts en Heckler&Koch semi-automaten leegknallen op een papiertje: kan het mooier? De instructeur liet aan het eind nog ff zien hoe je met een ander vuurmechanisme een volledig automatisch geweer kreeg.

’s Middags was het de bedoeling dat we doorkregen hoe lastig agenten het al niet hebben (voor een boutsalaris, dan dan ook nog). We moesten in de oefenstraat iemand ondervragen, danwel fouilleren, danwel arresteren. In ieder geval iets, zelf in te schatten wat het beste was. Verschillende ‘agenten’ ’sneuvelden’ door plotseling getrokken mes of begonnen zelf de verdachte direct tegen de muur te zetten.

De politiehonden tenslotte bevinden zich ook in dat centrum. Er schijnt er vorige week eentje te zijn onsnapt die bij 3 pliesies een hap uit het been genomen heeft. Vandaar dat we op dat hele terrein geen hond gezien hebben.

In de plaats waar ik vandaan kom, is Eritrea dé benaming voor alles wat dun en klein is. Zit je ietwat onder het gemiddeld gewicht, wordt je zonder pardon voor Eritreaan uitgemaakt.

Nou heb ik het voorrecht een Eritreaan als gangbuurman te hebben. Deze voldoet echter niet helemaal aan de polderse normen. Ik schat hem op ruim 2 meter en met zijn – voor een persoon uit die regio onmisbare - rastahaar is hij een imposante verschijning. Een beetje Snoop Dogg, maar dan groot.

Hij vertelde dat hij uit zijn thuisland had moeten vluchten vanwege de guerillaoorlog met Ethiopië. Een heel treurig verhaal, zijn hele familie is omgekomen in de oorlog, maar hij was naar Nederland gegaan en werkt daar nu als lasser van reclameborden. Niet bepaald het beeld wat ik bij Eritreanen had voordat ik naar Mokum ging…

Ik heb al eerder hier beweerd dat Travis Barker de allervetste drumremixes maakt. Hiphop met flow, en dat mét drumbeat, als bewijs vastgelegd op film. Eerder maakte hij al remixes van Umbrella van Rihanna en Crank That van Soulja Boy, nu is het nummer Get Low van Flo Rida toe aan een metamorfose. Geniaal.

Officieel ben ik sinds kort bewoner van Uilenstede. Het enige studentencomplex in Amsterdam waarvan iedereen weet wat je bedoelt als je de naam noemt. De meningen zijn verdeeld, maar ach, je moet toch wat.

IKEA inrichting is nog steeds helemaal hot aan de afgesloten rijstroken op Tweede Paasdag te zien en dus ben ik ook even bij onze Zweedse vrinden wezen kijken voor wat haute couture wat betreft meubels. Het plaatje rechts is de gedeelde keuken, waar 1 koelkast dermate ingericht is opdat wij zullen herinneren dat eten bederft.

De kamer zelf is niet groot maar het uitzicht en 20mb/s internet compenseert dat weer. Voor de belangstellenden hier nog wat beeldmateriaal.