En hoe was het dan in Valencia? Nou eigelijk in precipe… best wel wauw! Wat een stad: gebouwen, bier, kroegen, clubs, strand, zee, bier, fontijnen, pleinen, treinen, eigenlijk vielen alleen de Spaanse vrouwen ietwat tegen. Maar er was genoeg anders te doen.
Na de vliegreis met het altijd voordelige Transavia en een flinke rit met de metro naar het hart van het centrum waar het hostel stond kwam de eerste schok toen we de kamers binnengingen. De indeling ging uit van 6 man per kamer, maar de kasten die zichtbaar werden als de deur openging (wat meestal niet kon wegens ruimtegebrek) zouden zelfs een chihuahuha binnen enkele uren bij de hondenshrink doen belanden wegens spontante claustrofobie. Maargoed, slapen stond toch niet op de agenda, en aangezien er geen ruimte was om de koffers te openen gingen we maar naar het lokale plein om daar eens flink aan het bier te gaan.
Volgende verschrikking was dat Spanjaarden pas om half 10 eten, iets wat mij voor een ogenblik alle sympathie voor dit immer zonnige land deed verliezen. De eerste avond stond er echter aan all-you-can-eat restaurant op het programma, dus dat maakte veel goed. Zo tegen middernacht vond de eerste kroegentocht plaats, maar ik denk niet dat veel mensen dit nog goed kunnen navertellen en dus waag ik me er ook niet aan. Feit was echter wel dat ze overal heineken schenken en er maar liefst 5 euro voor durven te vragen ook.
De ochtend daarop ondervonden we eerst het té goedkope ontbijt, bestaande uit slappe cornflakes met zure melk en dat soort ongein. Dat werd dus geskipt de rest van de week. In de stad kregen we een rondleiding van een Nederlands meisje die studeerde in Valencia, en dus alle hotspots ongeveer wist. De rest van de dag werd op het terras doorgebracht. Weer een dag voorbij, waarna we vrijdag de ultra moderne musea van Valencia, staande in de doorgelegde rivier Turia met een bezoek vereerden. Opvallend gezicht, moderne gebouwen tussen die oude meuk. De rest van de musea die we bezochten - voor de subsidie heette het dan ook een studieweek – waren echter een stuk minder. De dagen erop zijn we nog met de trein naar een voorstad geweest, en nog wat andere dingen die ik jullie zal besparen. Interessanter was de voetbalwedstrijd van Valencia CF, getraind door ons aller Ronald Koeman. De beste man werd nonstop getrakteerd op spreekkoren en hoeft in ieder geval geen witte zakdoekjes aan te schaffen, mocht hij verkouden worden in de Spaanse zon. De wedstrijd ging hopeloos verloren met 1-2, mede door de ietwat té enthousiaste aanmoedigingswerk van Ferry Kloos voor tegenstander Santander.
Diverse dingen werden er verder nog ondernomen, maar een nieuw hoogtepunt was de bekerfinale van het voetbal op de woensdag daarop: daar stond Valencia toevallig ook in, en onder ons toeziend oog vanuit een lokale kroeg slaagden ze erin te winnen. Daarop brak totale gekte los. Elke Spanjaard met een rijdend voertuig begaf zich met vlaggen de stad in om op het centrale plein vuurwerkbommen af te steken en te roepen dat Ronald Koeman alsnog moest oprotten. Geniaal. Wij stonden er middenin en veel mensen hadden dan ook een flinke kater de volgende ochtend in het vliegtuig terug. Volgend jaar weer!
Film komt eraan, foto’s worden nog uitgezocht maar zijn voorlopig hierrrrr te zien.
